Παγκοσμια Ιστορια

Την επαύριον λοιπόν του Β' Παγκοσμίου πολέμου ο κόσμος βρέθηκε σε ιδεολογική αντιπαράθεση. Η Σοβιετική ιδεολογία με επικεφαλής την Ρωσία, επεδίωκε την παγκόσμιο κυριαρχία, με υποκινούμενες τοπικές εξεγέρσεις. Η Ελλάς αποτελούσε μία εκ των χωρών που μέσω εξεγέρσεως θα μετατρεπόταν σε Ρωσικό παράρτημα. Η επέκταση βέβαια σε αυτή την Σοβιετοκρατία θα συνεπάγετε για την Ελλάδα απώλεια κάθε πολιτικής ελευθερίας και εδαφικό ακρωτηριασμό. Από την εποχή του μεσοπολέμου, είχε ρητώς και επισήμως διακηρυχθεί από την Κομμουνιστική Διεθνή το εν προκειμένω Σταλινικό πρόγραμμα, που ήθελε την κάθοδο των Σλάβων στο Αιγαίον και την απόσπαση της Μακεδονίας προς όφελος των Βούλγαρων και Σκοπιανών. Την επιδίωξη αυτή των Σλάβων ασπάσθηκε το ΚΚΕ, γι' αυτό και είχε βοήθεια υλική και ηθική από όλο τον Βαλκανικό Σοβιετικό συνασπισμό και κυρίως τους γείτονας υπό κομμουνιστική κυριαρχία. Κατά την Επιτροπή έρευνας του ΟΗΕ, η στρατιωτική εκπαίδευση των ανταρτών έγινε στις βόρειες αυτές γειτονικές χώρες της Ελλάδας. Η έκθεση αυτή του ΟΗΕ έγινε ύστερα από επιτόπια έρευνα στις 23/5/47. Επίσης οι χώρες αυτές προμήθευαν τους αντάρτες με όπλα και πολεμοφόδια και τους διευκόλυναν, αφήνοντάς τους να περνούν τα σύνορα και να επανέρχονται στην Ελλάδα όποτε ήθελαν. Επίσης τους παρείχαν άσυλο. Όλα αυτά βέβαια προϋπέθεταν στα μεταξύ των συμφωνηθέντα, περί ανεξαρτητοποιήσεως της Μακεδονίας και Βουλγαροποιήσεως της Θράκης. Επόμενο ήταν λοιπόν να κατασυντριβεί η Εθνοπροδοτική ανταρσία. Ο πόλεμος τελείωσε με τις νίκες στον Γράμμο και Βίτσι τον Αύγουστο του 1949. Οι νεκροί ανήλθαν σε δεκάδες χιλιάδες και από τις δύο πλευρές. Όμως το σύνολο της καταστροφής σε υλικά αγαθά ανήλθε το ένα δισεκατομμύριο δολάρια, σε εποχή που το κατακεφαλήν Εθνικό εισόδημα της Ελλάδος μόλις υπερέβαινε τα 100 δολάρια. Όταν όλα τα κράτη της Ευρώπης επιδίδονταν σε ανοικοδόμηση από τα ερείπια του Παγκοσμίου πολέμου, στην Ελλάδα διεξαγόταν πόλεμος, περισσότερο αιματηρός και από τον Παγκόσμιο.

Η επόμενη δεκαετία (του '50) θα βρει την Ελλάδα μέσα στην οικονομική εξαθλίωση, και γενικά σε μία θέση χειρότερη από τις χώρες που νικήθηκαν στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Μάλιστα εναντίον αυτών των χωρών που νικήθηκαν, τα παιδιά της Ελλάδος έδωσαν τα καλύτερα χρόνια τους. Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, οι Έλληνες έφθασαν να βάζουν κρέας στο τραπέζι τους 4 φορές το χρόνο, ενώ οι στρατιωτικοί που τόσα έχουν προσφέρει στο Έθνος, δέχθηκαν αφόρητες οικονομικές πιέσεις σε όλη την δεκαετία του 1950, γεγονός που διακωμωδήθηκε από τον Ελληνικό κινηματογράφο (Αλέκος Σακελάριος «Ένας ήρωας με παντόφλες»). Επίσης την δεκαετία αυτή, εναντίον της Ελλάδος ερχόταν ένας πιστός εχθρός από τα παλιά. Μετά τον θρίαμβο κατά των Ιταλών, την εποποιΐα κατά των Γερμανών και την νίκη κατά των φιλοσοβιετικών, εμφανίστηκαν οι Τούρκοι.

Η Τουρκία που δεν έριψε ούτε μία σφαίρα κατά των Γερμανών, και η Ελλάς που έστειλε στη μάχη τα νεότερα παιδιά της, προκειμένου να ευχαριστήσει τους «συμμάχους», βρίσκονται πλέον στα πλαίσια του ΝΑΤΟ ως ίσοι. Μάλιστα η Τουρκία παρουσιάζεται ως στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ.

Αυτούς τους συμμάχους θέλουμε οι Έλληνες; Μάλιστα οι σχέσεις Άγκυρας και Ουάσιγκτον ήτο τόσο καλές που οι Τούρκοι αφού εκτούρκισαν τους Πομάκους της Θράκης, επέβαλαν σε Ελληνικό έδαφος (Θράκη) την εκμάθηση της «Τουρκικής γλώσσας» (μολονότι Τουρκική γλώσσα δεν υπάρχει, δημιουργήθηκε μία εκ Αραβικών, Περσικών και Ελληνικών λέξεως, αλλά με λατινικά γράμματα).

Η εχθρική στάση της Τουρκίας φάνηκε από την επιστολή του Αντνάν Μεντερές προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, όπου έλεγε «…ή άλωση τής Πόλεως συνιστά ένα μεγάλο βήμα πρός τίς αρχές τής ελευθερίας, τής συνειδήσεως καί τής έκ τού πολιτισμού πηγαζούσης ανοχής, αρχών αί οποίαι είς πολλά μέρη τού κόσμου δέν έχουν εξασφαλισθή μέχρι σήμερον…» (Καθημερινή στήλη Φιλίστωρ, Ιούνιος 1953). Το 1955 συνέβησαν σειρά γεγονότων με πρώτο την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην μαρτυρική Κύπρο υπό την ηγεσία του Αρχηγού της «Χ» στρατηγού Γεωργίου Διγενή Γρίβα. Την ίδια χρονιά πέθανε ο Παπάγος, ενώ η Πρωθυπουργία της χώρας πέρασε στον Καραμανλή. Το τρίτο και αιματηρότατο γεγονός του 1955, ήταν ο διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη υπό την καθοδήγηση του Τουρκικού κράτους. Οι Τούρκοι οργανώνονται σε ομάδες στην Κωνσταντινούπολη και συγχρόνως ετοιμάζουν προβοκάτσια στην Θεσσαλονίκη. Η σύζυγος του Τούρκου Πρόξενου ζήτησε να βγάλει φωτογραφίες στο υποτιθέμενο σπίτι του εξισλαμισμένου Εβραίου Κεμάλ, και έστειλε τις φωτογραφίες αυτές του ερειπωμένου σπιτιού στην Τουρκία, γράφοντας πως οι Έλληνες έρριψαν βόμβα στο σπίτι του πατέρα τους. Παραδόξως το BBC μετέδωσε την έκρηξη στις 1μμ, ενώ η εφημερίδα Islambul Express τυπώθηκε 2 ώρες τουλάχιστον πριν την έκρηξη. Ο ύποπτος για την βομβιστική αυτή ενέργεια ήταν Τούρκος, και αφέθη ελεύθερος, όπου και κατάφυγε στην Τουρκία. Κατόπιν οπλισμένες ομάδες καταστρέφουν, λεηλατούν, καίνε σπίτια, μαγαζιά και οτιδήποτε είναι Ελληνικό. Έγιναν επιδρομές σε εκκλησίες ακόμα και σε νεκροταφεία.

Ο απολογισμός έφθασε στα 450 Ελληνικά καταστήματα, 2500 σπίτια, 73 εκκλησίες, 26 σχολεία, 110 εστιατόρια, 21 φαρμακεία και 3 εφημερίδες. Σκότωσαν, κρέμασαν και βίασαν ακόμα και 8χρονα κορίτσια. Τον μοναχό Χρύσανθο Μαντά τον έκαψαν ζωντανό, ενώ άλλον ιερέα τον ξεγύμνωσαν και τον έδεσαν πίσω από φορτηγό, σέρνοντάς τον, όπως γράφει ο Νόελ Μπάρμπες στην Αγγλική εφημερίδα Daily Mail στις 14/09/1955.

Όσοι ήθελαν να ζήσουν έφευγαν από την Πόλη. Οι Τούρκοι από την επόμενη μέρα για να δικαιολογηθούν, είπαν πώς (οι Έλληνες που έφευγαν) ήταν οικονομικοί μετανάστες. Η Ελληνική κυβέρνηση δεν έλαβε καμία πρωτοβουλία, όπως και κανένας Διεθνής Οργανισμός.

Ο Κ. Καραμανλής μάλιστα τρία χρόνια μετά την σφαγή, προσκύνησε το μνημείο του Κεμάλ. Ο διωγμός του '55 έφερε και τον διωγμό στην Ίβρο και στην Τένεδο.

Απόλυτα σχετική με τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν η υπόθεση της Κύπρου. Ο αγών της Ε.Ο.Κ.Α. υπήρξε πραγματική εποποιΐα. Δεκαοχτάχρονα παιδιά και άνθρωποι του λαού έδωσαν έναν ηρωικό αγώνα και πέθαναν στην αγχόνη φωνάζοντας «ζήτω η Ελλάς». Ο Μόδεστος Παντελής, γεωργός από την Αμμόχωστο ήταν το πρωτοπαλίκαρο της Ε.Ο.Κ.Α. Στα 33 του χρόνια και σε μία προσπάθεια της ηρωικής αυτής οργανώσεως (ανατίναξη στρατιωτικών εγκαταστάσεως του κατακτητού στην Δεκέλεια) σκοτώθηκε. Μυθικός ήρωας της Ε.Ο.Κ.Α. ήταν ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Μαθητής Γυμνασίου, πήρε τα βουνά για τον αγώνα για την ένωση. Συνταρακτική στη λεβεντιά του η στάση των γονιών του, όταν τον οδηγούσαν στην αγχόνη οι κατακτητές Εγγλέζοι. Αυτοί που τα τραγούδια τους ακούς και διαφημίζεις, αυτοί που τα καμώματα της «θλιμμένης» Νταϊάνα τους και Ελισάβετ τους (αυτής που υπέγραφε τις θανατικές καταδίκες των ηρώων της Ε.Ο.Κ.Α.) παρακολουθείς σαν χάννος. Ήρωας των Ηρώων ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Υπαρχηγός της Ε.ΟΚ.Α. Τα κατορθώματά του απίστευτα. Κατέλαβε μέρα τον αστυνομικό σταθμό του Λευκονοίκου των Εγγλέζων. Άλλοτε πάλι, με το στρατιωτικό του δαιμόνιο, έσωσε τον Γρίβα από δύο στρατιωτικά αποσπάσματα των Βρετανών, που τον είχαν κυκλώσει. Σήμερα για τον Τσε Γκεβάρα μιλάνε συνέχεια τα κανάλια, οι εφημερίδες και άλλοι, ο οποίος αγωνίστηκε λέει για την «Μαρξιστική επανάσταση» (που τελικά κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ή επιτυχία δεν είχε το αντάρτικό του). Ο Γρηγόρης Αυξεντίου που αγωνίστηκε για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, είναι εντελώς άγνωστος. Ο Αυξεντίου με μία χούφτα στρατιώτες, είχε κατεξευτελίσει μία ολόκληρη αυτοκρατορία (Βρετανική), και ένα ολόκληρο κράτος (Τουρκία)-συνοδοιπόρο της. Στο τέλος τον Έλληνα Αυξεντίου έφθασαν να τον πολιορκούν στο κρησφύγετό του, πάνω από 5000 πάνοπλοι Βρετανοί στρατιώτες της τρίτης ταξιαρχίας πεζικού με δύο ελικόπτερα. Για όσους αριστερούς βέβαια δεν το γνωρίζουν, ο «ήρωας» Τσε Γκεβάρα, εύκολα και γρήγορα συνελήφθη ζωντανός και εκτελέσθηκε. Ο Αυξεντίου, ολομόναχος και με μόνη κάλυψη μία τρύπα γης (έριξε συνολικά 1000 σφαίρες και αρκετές χειροβομβίδες), σκότωσε 47 Άγγλους κατά το Associated Press. Ώσπου οι Εγγλέζοι με αμέτρητα βαρέλια βενζίνης και εμπρηστικές βόμβες, τον έκαψαν ζωντανό, αυτόν που καθώς ακόμη καιγόταν, εξακολουθούσε να πολεμά. Όμως στο 2004, τα ελεεινά Μ.Μ.Ε. ασχολούνται με το κάθε τίποτα, όπως τον Τσε Γκεβάρα, γιατί ο Αυξεντίου έχει το «μειονέκτημα» να είναι Έλλην και αυτό ενοχλεί τους προοδευτικούς αριστερο-κομμουνιστές. Μάλιστα το όνομα του αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Γεωργίου – Διγενή Γρίβα το έμαθαν οι Άγγλοι από τους Κομμουνιστές και συγκεκριμένα από την Ελληνική εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού της Μόσχας. Ο Γρίβας λεγόταν Γεώργιος Διγενής και ήταν γεννημένος στην Κύπρο. Πήρε μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία και κατόπιν δίδαξε στην Ανώτατη Ελληνική σχολή πολέμου. Στο Ιταλικό μέτωπο ήταν επιτελάρχης της 2ας μεραρχίας. Κατά την κατοχή ίδρυσε την οργάνωση «Χ». Το 1955 στην Κύπρο μπήκε επικεφαλής της οργανώσεως Εθνικόν Μέτωπον Απελευθερώσεως Κύπρου. Τότε πήρε την ονομασία Διγενής. Στην Ελλάδα τιμήθηκε με τον βαθμό του Αντιστράτηγου και ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης πολλών πόλεων. Ο Γρίβας και οι αγωνιστές βρέθηκαν αντιμέτωποι και με το ΑΚΕΛ. Οι κομμουνιστές με την εφημερίδα «Χαραυγή» αποκάλυψαν στους αποικιοκράτες την ταυτότητα του Γρίβα ενώ αποκαλούσαν βαρελότους και δυναμιστές τους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α.

Η Κύπρος από το 1878 είχε παραδοθεί στους Άγγλους από την Τουρκία, με κάποια όμως ανταλλάγματα. Στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο η Κύπρος προσαρτήθηκε στην Αγγλία και το 1925 έγινε επίσημα Αγγλική αποικία. Οι Κύπριοι όμως δεν έπαψαν να παλεύουν για την ένωση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Το 1954 έγινε προσφυγή στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Οι Βρετανικές αρχές όμως δεν έδειξαν την παραμικρή διάθεση, έστω να συζητήσουν τη μεταβολή του καθεστώτος της Κύπρου. Μόνο χάρη στον ένοπλο αγώνα που οργάνωσε ο Γ. Γρίβας (1955-59), οι Άγγλοι πειθαναγκάστηκαν να διαπραγματευθούν την ανεξαρτησία του νησιού και η Κύπρος με τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου ανακηρύχθηκε σε ανεξάρτητο κράτος με πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Στο τέλος του 1963 και αρχές 1964 αιματηρές ταραχές μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων έφεραν την κατάρρευση των συμφωνιών και απείλησαν με πόλεμο μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Ο Ο.Η.Ε. με ειρηνευτική δύναμη αποσόβησε τον πόλεμο. Το 1967 έγιναν πάλι αιματηρά γεγονότα που είχαν σαν συνέπεια την αναχώρηση από το νησί του μεγάλου μέρους της Ελληνική στρατιωτικής δυνάμεως και την διεξαγωγή συνομιλιών μεταξύ Κυπριακής κυβερνήσεως και των Τούρκων ηγετών (από αυτούς που ζούσαν στην Κύπρο). Η Κυπριακή κυβέρνηση για να δείξει την καλή της θέληση, έδωσε στους Τούρκους το δικαίωμα να μπουν στην οικονομική ζωή της χώρας.

Απέναντι σε όλα αυτά η Ελλάς στάθηκε θλιβερός ουραγός των εξελίξεων, ασήμαντη στην ιστορία. Ένας λαός χωρίς Εθνικό στόχο, με μόνο φωτεινά διαλείμματα που έμειναν όμως μόνο διαλείμματα. Από το 1947 ο Γεώργιος Β' πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Παύλος. Η περίοδος έως το 1952 χαρακτηρίζεται από πολιτική αστάθεια, με αλλεπάλληλες εκλογές και κυβερνήσεις που εναλλάσσονταν ταχύτατα. Τον Νοέμβριο του 1952 κερδίζει στις εκλογές ο Ελληνικός Συναγερμός με μία τεράστια πλειοψηφία. Αρχηγός ήταν ο Παπάγος. Η κυβέρνηση διατηρήθηκε έως τον θάνατο του Παπάγου τον Οκτώβριο του 1955. Η νέα κυβέρνηση που σχηματίζεται, είχε Πρωθυπουργό τον Καραμανλή. Ο Καραμανλής άλλαξε το όνομα του Ελληνικού Συναγερμού και το κόμμα το ονόμασε Ε.Ρ.Ε (Εθνική ριζοσπαστική ένωση). Κέρδισε τις εκλογές του 1956 και 1958. Η Ε.Ρ.Ε κέρδισε και τις εκλογές του 1961, αλλά ο Καραμανλής παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 1963, λόγω ασυμφωνίας με το στέμμα. Στις εκλογές του 1963 ο Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση με την Ένωση Κέντρου. Επειδή όμως το κόμμα δεν είχε απόλυτη πλειοψηφία, ξαναέγιναν εκλογές τον Φεβρουάριο του 1964.

Ο Παπανδρέου με απόλυτη πλειοψηφία σχημάτισε νέα κυβέρνηση με την Ένωση Κέντρου. Τον Ιούλιο του 1965 παραιτήθηκε λόγω ασυμφωνίας με τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Παύλο που πέθανε ένα χρόνο πριν. Για 74 ημέρες ακολούθησε πολιτική κρίση. Στο διάστημα αυτό σχηματίσθηκαν διαδοχικά δύο κυβερνήσεις: Αθανασιάδης – Νόβα και Ηλία Τσιριμώκου, οι οποίες καταψηφίστηκαν από την βουλή. Τελικά στις 24/9/1965 ο Σ. Στεφανόπουλος, από τα στελέχη της ενώσεως κέντρου που είχε διασπαστεί, σχημάτισε κυβέρνηση με την υποστήριξη της Ε.Ρ.Ε. και προοδευτικών. Η νέα αυτή κυβέρνηση παρέμεινε στην εξουσία έως τον Δεκέμβριο του 1966, οπότε παραιτήθη απειδή η Ε.Ρ.Ε. απέσυρε την εμπιστοσύνη της. Σχηματίσθηκε τότε υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο, που την διαδέχθηκε στις αρχές Απριλίου 1967 πολιτική κυβέρνηση υπό τον Κανελλόπουλο. Η τελευταία αυτή κυβέρνηση διέλυσε την βουλή και προκήρυξε εκλογές για τις 29 Μαΐου. Στις 21 Απριλίου του 1967 εκδηλώθηκε στρατιωτική επανάσταση η οποία επικράτησε και κατέλαβε την εξουσία. Σχηματίσθηκε κυβέρνηση με Πρόεδρο και Εισαγγελέα Αρείου Πάγου Κ. Κόλια. Στις 13/12/1967 εκδηλώθηκε αντικίνημα εναντίον της επαναστατικής κυβερνήσεως, το οποίο όμως απέτυχε και ανασχηματίσθηκε η κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Γ. Παπαδόπουλο. Η νέα αυτή κυβέρνηση κατήρτισε νέο σύνταγμα, που ψηφίσθηκε με το δημοψήφισμα της 29/9/1968. Το καθεστώς της 21ης Απριλίου προσανατόλισε σταθερά την χώρα προς μία φιλική κατεύθυνση με τα Αραβικά κράτη. Αιτία για την οποία ήρθε και η ανατροπή του καθεστώτος. Την ίδια ώρα που ο Ελληνισμός θα γνωρίσει την τραγωδία της Κύπρου, κάποιοι στην Αθήνα θα πανηγυρίζουν για την επιστροφή της Δημοκρατίας.

Στις 22 Ιουλίου του '74 και λίγο μετά την ανατολή, ένα στενό τμήμα Κυπριακής γης βομβαρδίζεται. Μέσα σε αυτό το χάος οι δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ αμύνονται. Το ΡΙΚ και Μπαϊράκ λένε πως οι Τούρκοι βύθισαν το αρματαγωγό Λέσβος που έφερνε δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ. Η αλήθεια βέβαια ήταν πως οι Τούρκοι χτύπησαν δικό τους αντιτορπιλικό. Την ίδια ώρα το Λέσβος βομβάρδιζε Τουρκικό θύλακα της Πάφου και αποβίβαζε Έλληνες, που εκτελώντας 15ωρη νυχτερινή πορεία έφθασαν στην Λευκωσία. Οι δυνάμεις τις ΕΛΔΥΚ που μάχονταν στην πρώτη γραμμή, καταλαμβάνουν το Τουρκικό στρατόπεδο και προχωρούν εις βάθος. Οι Έλληνες εφορμούν διά της λόγχης στην βάση της ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ. Δύο τάγματα Ελδυκάριων μετωπικά και ασθενείς δυνάμεις της Εθνοφρουράς πλαγιοκοπώντας, κατέλαβαν άμεσα τις εχθρικές θέσεις. Οι Τούρκοι είχαν πάει στο Κιόνελι, το καλύτερο οχυρωμένο σημείο, με σκοπό να δημιουργήσουν προγεφύρωμα για τις αποβατικές δυνάμεις που συνεχώς κατέφθαναν. Στο Κιόνελι λοιπόν στράφηκε και η ΕΛΔΥΚ. Πεζικάριοι χωρίς τεθωρακισμένα και με ελάχιστη υποστήριξη από βαρέα όπλα, βάδισαν σε γυμνό πεδίο. Οι Τούρκοι σε αυτό το σημείο έριξαν όλες τους τις δυνάμεις. Οι λίγες εκατοντάδες Ελλήνων, αφού είχαν υπερβεί όλα τα όρια αντοχής, τελικά δεν κατάφεραν να πάρουν το Κιόνελι. Επίσης το Στρατόπεδο της ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ. (άλλαξε χέρια δύο συνεχόμενες φορές κατά την μάχη) εγκαταλείφθηκε έπειτα από απόφαση του επιτελείου. Οι Τούρκοι έχασαν 22 αεροπλάνα που καταρρίφθηκαν στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Σε δύο μάλιστα από αυτά οι κυβερνήτες ήταν Βρετανοί. Βρετανοί πιλότοι που σύντομα θα αφήνονταν ελεύθεροι, έπειτα από απειλές προς την Κυπριακή ηγεσία, πως επίσημη καταγραφή του γεγονότος θα οδηγούσε στην απώλεια όλης της Κύπρου. Μαρτυρίες ανωνύμων στρατιωτών κάνουν λόγο και για άλλους Άγγλους πιλότους, των οποίων τα σκάφη καταρρίφθηκαν, αλλά εκείνοι δεν κατάφεραν να σωθούν, αφού εξαγριωμένοι πολίτες του σκότωσαν. Μερικές ώρες μετά την εκεχειρία ο εχθρός επιτίθεται ξανά στην ΕΛΔΥΚ. Οι βολές των πυροβόλων είναι τυφλές μέσα στην νύχτα. Αποτέλεσμα είναι οι μεγάλες απώλειες που θα υποστούν οι Τούρκοι. Όλη την 23η Ιουλίου οι Τούρκοι περισυνέλλεγαν πτώματα. Για τρείς μέρες οι δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ ελάμβαναν συνεχώς σήματα που ενημέρωναν για την έλευση ικανών Ελληνικών δυνάμεων. Η βοήθεια όμως ήταν ελάχιστη. Καμία ουσιώδης κίνηση, πλην της Νίκης με την τραγική κατάληξη. Από την Κρήτη 4 Phantom απογειώνονται, τα οποία με τον εξοπλισμό που είχαν (για την εποχή) θα μπορούσαν να αλλάξουν όλα τα δεδομένα. Μεταξύ Κύπρου και Κρήτης όμως επεμβαίνει ο 6ος Αμερικανικός στόλος που είχε αποκλείσει αεροναυτικά όλη την Μεσόγειο. Με την απειλή της καταρρίψεως, οι Έλληνες πιλότοι αναγκάζονται να επιστρέψουν, στερώντας από τα μαχόμενα τμήματα μία σωτήρια εναέρια κάλυψη. Τα 15 ΝΟΡΑΤΛΑΣ με τους καταδρομείς που κατάφεραν τελικά μέσω Κρήτης να φθάσουν, θα χτυπηθούν από Ελληνικές σφαίρες (από λάθος, διότι δεν υπήρχε ουδεμία επικοινωνία) πάνω από την Λευκωσία, χωρίς βέβαια να γνωρίζουν ότι χτυπούν Έλληνες. Οι λίγοι καταδρομείς που θα καταφέρουν να προσγειωθούν, θα ριχτούν αμέσως στην μάχη, συντελώντας στο να διατηρηθεί η Ελληνική κυριαρχία σε ένα από τα νευραλγικά σημεία του μετώπου, το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Στην συνέχεια επικρατεί εκεχειρία κατά την οποία οι Τούρκοι οργανώνονται στρατιωτικά και ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους. Κατόπιν και παρά την εκεχειρία επιτίθονται σποραδικά στις λιγοστές Ελληνικές δυνάμεις. Οι μάχες δεν σταματούν ούτε μία μέρα. Επεισόδια σημειώνονται σε όλο το μήκος του μετώπου με καταγραμμένες φονικές μάχες: Λαπήθου, Άραβα, Βασίλεια. Ο Αττίλας ετοιμαζόταν για δεύτερο γύρω (Αττίλας II). Όμως η Ελληνική πλευρά αντί να απαντήσει, σύντομα πράττει ολέθρια σφάλματα. Σ' αυτήν την υποχώρηση του Αυγούστου (της πολιτικής ηγεσίας), η ΕΛΔΥΚ το διήμερο 14-16 Αυγούστου προσφέρει λαμπρά παραδείγματα πολεμικής αρετής, εναντίον υπέρτερων Τουρκικών δυνάμεων. Οι Ελάχιστοι πλέον Έλληνες στρατιώτες, καταλαμβάνουν ακόμη μία φορά την ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ. Μία δύναμη 380 ανδρών θα αντιμετωπίσουν εντελώς μόνοι τους την προέλαση χιλιάδων Τούρκων με άρματα μάχης και αεροπορία. Η ΕΛΔΥΚ από το Γκράμαρ Σκουλ, πηγαίνει στην Μακεδονίτισσα και από εκεί σε τρίτη ανοχύρωτη θέση, για να μην γίνεται αντιληπτή από τους Άγγλους «ειρηνευτές». Με το ξέσπασμα του δεύτερου Αττίλα οι Τούρκοι γνώριζαν με λεπτομέρειες το συνολικό χώρο αμύνης, δηλαδή κάθε οχυρή θέση και κάθε εξοπλισμένο όρυγμα. Οι Βρετανοί με τις φωτογραφίες τους παρέδιδαν στον εχθρό πληροφορίες για τις θέσεις του Ελληνικού στρατού, που αργότερα οι βολές του Τουρκικού πυροβολικού θα θέριζαν. Οι Έλληνες μαχητές για ημέρες και εναντίον Τούρκων, Άγγλων και Αμερικανών, διατηρούσαν τις θέσεις τους. Οι 380 άνδρες της ΕΛΔΥΚ εύστοχα παρομοιάσθηκαν σε αρετή και ανδρεία με τους 300 των Θερμοπύλων. Ταγμένοι στο καθήκον και αποφασισμένοι να πέσουν μέχρις ενός, θα οπισθοχωρήσουν έπειτα από προσωπική εντολή του υποδιοικητού τους, που με δική του πρωτοβουλία θα προλάβει μία ανούσια σφαγή, που θα γινόταν για χάρη των επίορκων πολιτικών και ανωτάτων στρατιωτικών στελεχών. Αυτοί οι μαχητές σήμερα είναι ασήμαντοι ζωντανοί, λησμονημένοι όσο και οι νεκροί των μαχών αυτών. Τυπικοί άνθρωποι του καιρού μας, που ζουν σήμερα ανάμεσά μας και κρατούν καλά κρυμμένα στις ψυχές τους τις πληγές και τα σημάδια μιας πολύ σκληρής εποχής. Μιας εποχής που βολεύει όλους τους εχθρούς της Ελλάδος, είτε εντός των τειχών, είτε εκτός των τειχών, να διαγράφει από την ιστορική μνήμη των Ελλήνων.

Αδέσμευτες Χώρες

Έτσι ονομάστηκαν οι χώρες που απέφυγαν θεληματικά την ένταξη σε κάποιο πολιτικό ή στρατιωτικό συνασπισμό και κράτησαν ουδέτερη στάση απέναντι στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα του «ψυχρού πολέμου», που δημιουργήθηκαν το 1945, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου, και είχαν επικεφαλής τις δύο τότε υπερδυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση.

Το κίνημα των Αδεσμεύτων έχει τις ρίζες του στη διάσκεψη 29 αφροασιατικών χωρών, που έγινε στο Μπαντούγκ της Ινδονησίας τον Απρίλιο του 1955. Αργότερα, το 1961, έγινε στο Βελιγράδι η πρώτη διάσκεψη κορυφής των Αδεσμεύτων, κατά την οποία αναδείχτηκαν και οι ηγετικές μορφές του κινήματος: Ο Τίτο (Γιουγκοσλαβία), ο Νεχρού (Ινδία), ο Νάσερ (Αίγυπτος) και ο Νκρούμα (Γκάνα), οι οποίοι καθόρισαν και τις βασικές πολιτικές θέσεις του κινήματος. Εκεί τέθηκαν επίσης και οι ιδεολογικές αρχές του: η πολιτική της ειρηνικής συνύπαρξης, η αποστασιοποίηση από τις δύο τότε υπερδυνάμεις (ΗΠΑ και ΕΣΣΔ), ο αμοιβαίος σεβασμός της ανεξαρτησίας των άλλων κρατών, η ενίσχυση των απελευθερωτικών κινημάτων, η τήρηση της αρχής της μη ανάμειξης σε εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών κτλ. Διασκέψεις κορυφής του κινήματος των Αδεσμεύτων έγιναν και άλλες (Κάιρο 1976, Αβάνα 1979, Βαγδάτη 1982), ώσπου το κίνημα δεν μπορούσε να επιβάλει πλέον την πολιτική του ούτε στα ίδια τα κράτη-μέλη του, οπότε οδηγήθηκε σε παρακμή και διάλυση.

Το κίνημα των Αδέσμευτων Χωρών σίγουρα υπήρξε μια σημαντική προσπάθεια του μεταπολεμικού κόσμου για διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης και κατοχύρωση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία. Η αποτυχία του οφείλεται τόσο στο διαφορετικό επίπεδο (εθνικό, μορφωτικό, θρησκευτικό, πολιτισμικό, οικονομικό και πολιτειακό) των κρατών που το απάρτιζαν, όσο και στην έλλειψη συγκεκριμένης κοινής πολιτικής. Ωστόσο, η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, ηγέτιδα του οποίου ήταν η ΕΣΣΔ, η παγίωση των ΗΠΑ ως μοναδικής υπερδύναμης και η εθνικιστική έξαρση κατά την τελευταία δεκαετία του εικοστού αιώνα έκαναν εξαιρετικά χρήσιμα τα ιδεολογικά διδάγματα του κινήματος των Αδέσμευτων Χωρών.

ΝΑΤΟ (North Atlantic Treaty Organization) ή Βορειοατλαντικό Σύμφωνο

Στρατιωτική αμυντική συμμαχία που ιδρύθηκε από το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, τη Δανία, τη Γαλλία, την Ισλανδία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, την Πορτογαλία και τις ΗΠΑ υπό την απειλή της επέκτασης της σοβιετικής στρατιωτικής επιρροής και πέραν της ανατολικής Ευρώπης. Η συμμαχία δημιουργήθηκε στις 4 Απριλίου 1949, έπειτα από σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών των ιδρυτών κρατών-μελών και άρχισε να εφαρμόζεται στις 24 Αυγούστου 1949. Είχε προηγηθεί το 1948 η σύνταξη αμυντικού συμφώνου μεταξύ της Γαλλίας, του Βελγίου, του Ηνωμένου Βασιλείου, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας (από το οποίο προέκυψε το 1955 και η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση). Αργότερα και κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου προσχώρησαν η Τουρκία και η Ελλάδα (1952), η Δυτική Γερμανία (1955) και η Ισπανία (1982). Η Γαλλία εγκατέλειψε τον οργανισμό χωρίς να αναστείλει πλήρως τη συμμετοχή της στη συμμαχία το 1966, ωστόσο σταδιακά και με τη λήξη του ψυχρού πολέμου πρακτικά επανεντάχτηκε σε δομές του οργανισμού από τις οποίες είχε αποχωρήσει. Η Ελλάδα αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1974 μετά τη μεταπολίτευση, επικαλούμενη την απροθυμία του ΝΑΤΟ να τη συνδράμει στην περίπτωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Στον οργανισμό επανεντάχτηκε το 1980 με την κυβέρνηση Γ. Ράλλη.

Η ελληνοτουρκική διαμάχη στους κόλπους του ΝΑΤΟ αποτέλεσε διαχρονικά ένα από τα κυριότερα προβλήματα λειτουργίας της συμμαχίας. Η εισαγωγή των σοβιετικών πυραύλων SS-20, των οποίων το βεληνεκές συνιστούσε πυρηνική απειλή για τη δυτική Ευρώπη και όχι τις ίδιες τις ΗΠΑ έφερε σε δύσκολη θέση τη συμμαχία, η οποία συνάντησε μεγάλες αντιδράσεις στην απόφασή της να εγκαταστήσει αντίστοιχα σε ευρωπαϊκό έδαφος τους πυρηνικούς πυραύλους τύπου Πέρσιγκ και Κρουζ. Η πτώση του τείχους είχε ευρύτερες επιπτώσεις στη δομή και στους στόχους της συμμαχίας. Το 1990 η ενωμένη Γερμανία αντικατέστησε τη Δυτική Γερμανία ως μέλος του ΝΑΤΟ, ενώ το 1991 οι χώρες της συμμαχίας συμμετείχαν στην απελευθέρωση του Κουβέιτ από την ιρακινή κατοχή. Το 1999 προσχώρησαν επίσημα στο ΝΑΤΟ η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Πολωνία και αναγνωρίστηκε η δυνατότητα χρησιμοποίησης από τα ευρωπαϊκά μέλη του οργανισμού των δομών της συμμαχίας με σκοπό τη διεξαγωγή επιχειρήσεων στην Ευρώπη και δίχως τη συμμετοχή σε αυτές των ΗΠΑ, ενώ το ΝΑΤΟ πλαισιώθηκε από τη Συνεργασία για την Ειρήνη, στρατιωτικό και πολιτικό θεσμό που επιτρέπει τη συνεργασία με τη συμμαχία και χωρών μη μελών τόσο από την ανατολική Ευρώπη όσο και την κεντρική Ασία. Την ίδια χρονιά το ΝΑΤΟ εφαρμόζοντας απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ επέβαλε αρχικά αποκλεισμό και έπειτα διεξήγαγε αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον της τότε Γιουγκοσλαβίας, προκειμένου να αποφευχθεί η ανθρωπιστική τραγωδία από την εθνοκάθαρση σε βάρος των Αλβανών του Κοσόβου. Το 2002 η συμμαχία αποτέλεσε τον κορμό της στρατιωτικής εισβολής στο Αφγανιστάν για την εκδίωξη του καθεστώτος των Ταλιμπάν και την καταστολή της δράσης της Αλ Κάιντα στο έδαφος της χώρας αυτής. Επίσης το 2002 είχε αποφασιστεί η περαιτέρω διεύρυνση της συμμαχίας με την προσχώρηση σε αυτήν της Βουλγαρίας, της Εσθονίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Ρουμανίας, της Σλοβακίας και της Σλοβενίας, που επικυρώθηκε το 2004.

Το καταστατικό της συμμαχίας προβλέπει ότι κάθε ένοπλη επίθεση σε βάρος ενός ή περισσότερων μελών της συμμαχίας, θεωρείται ως επίθεση εναντίον όλων των μελών της, χωρίς ωστόσο ρητά να διασφαλίζεται η στρατιωτική τους συνδρομή υπέρ του επαπειλούμενου μέλους. Παράλληλα η συμφωνία αυτή προβλέπει την ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των χωρών-μελών στον πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και μορφωτικό τομέα.

Κύριο σώμα του οργανισμού, από το Φεβρουάριο του 1952, είναι το Συμβούλιο, το οποίο είναι το συμβούλιο των κυβερνήσεων των χωρών-μελών και σε αυτό τα μέλη της συμμαχίας αντιπροσωπεύονται από τον υπουργό Εξωτερικών ή τον υπουργό Άμυνας ή άλλο αρμόδιο υπουργό. Το Συμβούλιο συνέρχεται στην έδρα του οργανισμού κανονικά 2 ή 3 φορές το χρόνο σε επίπεδο υπουργών και μελετά όλα τα θέματα που αναφέρονται στην εκπλήρωση των όρων της συμμαχίας. Κάθε κράτος-μέλος ορίζει ένα μόνιμο αντιπρόσωπό του (συνήθως πρεσβευτή ή υπουργό), ο οποίος το εκπροσωπεί στο Συμβούλιο, όταν δεν παρουσιάζονται οι υπουργικοί αντιπρόσωποι. Το έργο του Συμβουλίου ενισχύεται από διάφορες επιτροπές, από την Πολιτική Επιτροπή, που λειτουργεί από το 1957 και έργο της είναι να οργανώνει και να καθορίζει τα πολιτικά θέματα που θα απασχολήσουν το Συμβούλιο, και την Επιτροπή Αμυντικού Σχεδιασμού, που οργανώθηκε το 1953, και λειτουργεί ως συντονιστικό σώμα για τα σχέδια άμυνας των κρατών-μελών.

Το Συμβούλιο έχει έδρα τις Βρυξέλλες και στις συνεδριάσεις του προεδρεύει ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ (εκτός από την αρχική και τελευταία, στις οποίες παραχωρεί τη θέση του στον πρόεδρο του Συμβουλίου). Υπάρχει επίσης και η στρατιωτική επιτροπή, που αποτελείται από τους αρχηγούς των γενικών επιτελείων όλων των κρατών-μελών, η οποία λειτουργεί μόνιμα και συνέρχεται μία ή δύο φορές το χρόνο σε επίπεδο στρατιωτικών αντιπροσώπων.

Οι διαφορετικές βλέψεις μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων για το μέλλον και τις αρμοδιότητες της συμμαχίας υπό το βάρος ειδικά των επιδιώξεων για την αμυντική ενοποίηση της Ευρώπης διαφάνηκαν από την αυγή της νέας χιλιετίας και σε ζητήματα που δεν αφορούν αποκλειστικά στο μετασχηματισμό της δομής, των οργάνων και την αναθεώρηση της διοίκησης και διασποράς των δυνάμεων και των στρατηγείων του ΝΑΤΟ αλλά και σε πολιτικά ζητήματα, όπως π.χ. η συνεργασία της συμμαχίας με άλλους διεθνείς οργανισμούς, οι σχέσεις με τη Ρωσική Ομοσπονδία, η προσαρμογή στο νέο διεθνές περιβάλλον, ο καθορισμός των παραγόντων απειλής της ασφάλειας στην Ευρασία και το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης ανεξάρτητα από την εντολοδότηση εκ μέρους των αρμόδιων οργάνων του ΟΗΕ ή από τον ΟΑΣΕ. Το 2003 η διαφορετική συμπεριφορά στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μεταξύ μελών της συμμαχίας, το ψυχολογικό ρήγμα μεταξύ νέων και παλιότερων μελών με αφορμή τη συνδρομή ή όχι κυρίως των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου στην πολιτική που εισηγήθηκαν και τελικά η μη συμμετοχή της συμμαχίας λόγω διαφωνιών στην εισβολή στο Ιράκ είναι δείγματα των δυσχερειών του ΝΑΤΟ να λειτουργεί πάντοτε απροβλημάτιστα στη μεταψυχροπολεμική εποχή.

ΟΗΕ (Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών)

Διεθνής οργάνωση της οποίας οι επιδιώξεις είναι η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας με συλλογικά μέτρα, η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ των εθνών, οι οποίες να στηρίζονται στις αρχές της ισότητας των δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών, η καλλιέργεια διεθνούς συνεργασίας για την επίλυση διεθνών οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών και ανθρωπιστικών προβλημάτων, καθώς και η δημιουργία ενός κέντρου για την ενοποίηση των ενεργειών των κυβερνήσεων, έτσι ώστε να πραγματοποιηθούν οι σκοποί αυτοί.

Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1945, όταν τέθηκε σε ισχύ ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών, που είχε διαμορφωθεί τις τελευταίες μέρες του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Θεωρείται συνεχιστής της Κοινωνίας των Εθνών, που ιδρύθηκε μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο.

Ο αριθμός των μελών του οργανισμού αυξήθηκε κατά την πρώτη εικοσιπενταετία από 51 σε 138, καθώς πολλές χώρες, οι οποίες βρίσκονταν προηγουμένως κάτω από αποικιακό καθεστώς, απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Μέλη του ΟΗΕ είναι πλέον 191 χώρες.

Σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη του οργανισμού, τα μέλη του είναι κυρίαρχα και ίσα, ενώ ορίζεται ότι ο ΟΗΕ δεν θα επεμβαίνει για θέματα τα οποία ουσιαστικά ανήκουν στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους, εκτός αν αυτό γίνει μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη διατήρηση ή την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης. Τα μέλη του ΟΗΕ έχουν ορισμένες υποχρεώσεις. Έτσι αναλαμβάνουν να λύνουν τις διεθνείς διαφορές τους με ειρηνικά μέσα, να μην απειλούν ή να μη χρησιμοποιούν βία εναντίον άλλων κρατών και να βοηθούν τα Ηνωμένα Έθνη σε οποιαδήποτε ενέργεια στην οποία προβαίνει. Ο ΟΗΕ δε νομοθετεί ούτε ψηφίζει νόμους τους οποίους τα έθνη είναι υποχρεωμένα να δεχτούν. Είναι όμως ο τόπος συνάντησης, όπου αντιπρόσωποι από τα κράτη-μέλη, με διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά συστήματα και πνευματικό πολιτισμό, εκθέτουν τις απόψεις τους ελεύθερα για πολλά και διάφορα παγκόσμια θέματα. Η δύναμη και η αποτελεσματικότητα του οργανισμού εξαρτάται από τη συλλογική θέληση των λαών και των κυβερνήσεων που τον υποστηρίζουν. Οι δραστηριότητες του ΟΗΕ έχουν διευρυνθεί καλύπτοντας πολλούς τομείς, όπως τον τομέα των εφαρμογών της διαστημικής τεχνολογίας, την ειρηνική χρησιμοποίηση της ατομικής ενέργειας ή των πόρων του πυθμένα των θαλασσών, τον τομέα των κινδύνων που απειλούν το περιβάλλον του ανθρώπου. Με μια σειρά διακηρύξεων και συμφώνων καθορίστηκαν τα δικαιώματα των αντρών, των γυναικών και των παιδιών. Η αρχή έγινε με την ιστορική Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, την οποία ψήφισε η Γενική Συνέλευση το 1948.

Ο ΟΗΕ εδρεύει στη Νέα Υόρκη και περιλαμβάνει 6 ανώτερα όργανα:

α) Τη Γενική Συνέλευση, που είναι το μεγαλύτερο σώμα του ΟΗΕ και μπορεί να ασχοληθεί με κάθε πρόβλημα της δικαιοδοσίας του Οργανισμού, εκτός από εκείνα με τα οποία ασχολείται το Συμβούλιο Ασφαλείας. Αποφασίζει με πλειοψηφία απλή ή 2/3, ανάλογα με τη σημασία των ζητημάτων.

β) Το Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο έχει μεγάλη δικαιοδοσία, ώστε να είναι το πιο ισχυρό σώμα του ΟΗΕ. Ειδικότερα καθορίζει τα μέτρα που πρέπει να επιβληθούν για την ειρηνική ρύθμιση μιας διαφοράς την οποία ερευνά και μπορεί να καλέσει τους αντίδικους να προβούν σε διαπραγματεύσεις. Συγκροτείται από τους εκπροσώπους 15 χωρών-μελών του ΟΗΕ, από τα οποία τα πέντε αποτελούν μόνιμα μέλη του Συμβουλίου και τα υπόλοιπα εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση.

Το κυριότερο καθήκον του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι η μέριμνα για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τα μέλη του οργανισμού είναι υποχρεωμένα να αποδέχονται και να εφαρμόζουν τις αποφάσεις του Συμβουλίου. Όταν συζητείται θέμα ειρηνικής επίλυσης διεθνούς διαφοράς, το άμεσα ενδιαφερόμενο κράτος-μέλος δεν έχει δικαίωμα ψήφου. Το Συμβούλιο Ασφαλείας γνωμοδοτεί για την ύπαρξη κινδύνου κατά της ειρήνης και εισηγείται τα μέτρα που επιβάλλεται να ληφθούν. Μπορεί εξάλλου να εισηγηθεί ή και να αναλάβει ένοπλη επέμβαση για το σκοπό της διατήρησης ή της αποκατάστασης της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Επίσης μπορεί να εξαναγκάσει τα μέλη του να αναλάβουν πρωτοβουλία ένοπλης επέμβασης για την αντιμετώπιση του επιτιθέμενου κράτους. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας εκτελούνται μόνο αν δεν προβληθεί το δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) από μία από τις μεγάλες δυνάμεις (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσία, ΗΠΑ και Κίνα) που παίρνουν μέρος σε αυτό ως μόνιμα μέλη.

γ) Το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο, που περιλαμβάνει ορισμένες επιτροπές και επιβλέπει τους διάφορους ειδικούς οργανισμούς, οι οποίοι συνδέονται με τον ΟΗΕ.

δ) Το Συμβούλιο Κηδεμονιών.

ε) Το Διεθνές Δικαστήριο, το οποίο αποφασίζει με απλή πλειοψηφία. Κάθε χώρα-μέλος του ΟΗΕ είναι αυτόματα μέλος του Δικαστηρίου, αλλά και μια χώρα, που δεν είναι μέλος του ΟΗΕ, μπορεί να γίνει μέλος του Δικαστηρίου, αν τηρήσει τους ειδικούς όρους τους οποίους ορίζουν η Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Γενικά, το Δικαστήριο ασχολείται με υποθέσεις που αφορούν διαφορές που σχετίζονται με τις διεθνείς συνθήκες και την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου.

στ’) Τη Γραμματεία, που διευθύνεται από το γενικό γραμματέα, ο οποίος διορίζεται από τη Γενική Συνέλευση μετά από σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Επιμέρους οργανώσεις του ΟΗΕ είναι:

1. Η UNICEF (Διεθνές Ταμείο Άμεσης Βοήθειας στα παιδιά)

2. Η UNESCO (Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, τις Επιστήμες, τον Πολιτισμό)

3. Η WHO (Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας)

4. Η FAO (Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας)

5. Η ΙMF (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο)

6. Η IBRD (Διεθνής Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης)

7. Η ILO (Διεθνής Οργάνωση Εργασίας)

Παράλληλα με τις παραπάνω κύριες οργανώσεις του ΟΗΕ λειτουργούν και περιφερειακές επιτροπές για ειδικότερα θέματα και για περιοχές του πλανήτη που αντιμετωπίζουν χρόνιες ή έκτακτες καταστάσεις.

Το 2001 ο ΟΗΕ και ο γενικός γραμματέας του, Κόφι Ανάν, κέρδισαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

ΟΥΝΕΣΚΟ (UNESCO, United Nations Educational Scientific and Cultural Organization)

Επιμέρους οργάνωση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), η δραστηριότητα της οποίας αναφέρεται σε θέματα παιδείας, επιστημών και πολιτισμού. Ιδρύθηκε στο Λονδίνο στις 4 Νοεμβρίου 1946. Άρχισε τις εργασίες της το 1946 στο Παρίσι, όπου βρίσκεται και η μόνιμη έδρα της. Η Ελλάδα αναφέρεται μεταξύ των 44 ιδρυτικών κρατών. Στη σύγχρονη εποχή όλα τα μέλη του ΟΗΕ είναι και μέλη της ΟΥΝΕΣΚΟ. Όργανα της ΟΥΝΕΣΚΟ είναι η Γενική Διάσκεψη, το Εκτελεστικό Γραφείο και η Γραμματεία. Σε κάθε κράτος-μέλος έχει ιδρυθεί και εθνική επιτροπή της οργάνωσης με σκοπό την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων θεμάτων της κάθε χώρας αναφορικά με τις γενικές δραστηριότητές της.

Η ΟΥΝΕΣΚΟ στοχεύει στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού στον κόσμο με τη χορήγηση μεγάλων ποσών, κυρίως στις υποανάπτυκτες χώρες της Γης. Οργανώνει εκπαιδευτικά συνέδρια με τη συνεργασία όλων των χωρών, εκδίδει βιβλία και περιοδικά σε διάφορες γλώσσες. Οι συνεισφορές των κρατών-μελών του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, αποτελούν τους πόρους της. Επιπλέον η ΟΥΝΕΣΚΟ επιδιώκει την επέκταση της δωρεάν υποχρεωτικής στοιχειώδους εκπαίδευσης, τη βαθμιαία κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και των κοινωνικών αντιθέσεων. Παράλληλα έχει προγραμματίσει και ενισχύει με κάθε μέσο τις αμοιβαίες πνευματικές και γενικά πολιτιστικές ανταλλαγές. Τέλος, μεριμνά για την προστασία και ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας, καθώς και για τη γενικότερη βελτίωση των όρων διαβίωσης των διαφόρων λαών.

Από την ΟΥΝΕΣΚΟ υπογράφτηκε το 1972 η Συνθήκη για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς, με στόχο την προστασία και ανάδειξη μνημείων και περιοχών ιδιαίτερου πολιτιστικού ή οικολογικού ενδιαφέροντος. Για το σκοπό αυτόν έχει καταρτιστεί ο κατάλογος των Μνημείων Παγκόσμιας Φυσικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς στον οποίο εντάσσονται, σε παγκόσμια κλίμακα, περιοχές ή μνημεία που πληρούν τις προϋποθέσεις της συνθήκης. Από το 2001 ο Οργανισμός καταρτίζει και τον κατάλογο της Προφορικής και Άυλης Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας με στόχο την ανάδειξη και προστασία της γλώσσας, της λαϊκής παράδοσης, των εθίμων, της μουσικής κ.ά. των διάφορων πολιτιστικών ομάδων σε παγκόσμια κλίμακα.